Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

March = Yellow


Κίτρινο σαν τον πολύτιμο ήλιο, τον καινούργιο μας καναπέ, τη δημιουργικότητα, τη δημιουργία και εσένα... που όταν ο ήλιος λείπει, you are my sunshine.

Yellow like the precious sun, our new sofa, creativity, creation and you... because when the sun is missing, you are my sunshine.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

How was your week?

  • Ενημερωθήκαμε για τα διάφορα τουρνουά τένις που διοργανώνονται στο καντόνι από την Άνοιξη και μετά, και λέμε να παρακολουθήσουμε τον δάσκαλό μας επί τω έργω.
  • Είναι τόσα και τόσο διαφορετικά τα πράγματα που κάνω μέσα σε μια ημέρα, που στο τέλος δεν θυμάμαι αν ήταν όντως την ίδια ημέρα ή την προηγούμενη.
  • Παρασκευή βράδυ = swiss food night! Βγάλαμε τα τυριά μας, τα αλλαντικά μας, τα κρασιά μας (όλα Ελβετικά βεβαίως βεβαίως), φτιάξαμε και μια τάρτα και τα είπαμε με τους 'γιατρούς'.
  • Τι αναπάντεχα και ευχάριστα νέα ήταν αυτά; Η φίλη Κατερίνα βρίσκεται στη Γενεύη!
  • Ε, να είναι στην Γενεύη και να μην συναντηθούμε δεν γινόταν. Μπήκαμε στ' αμάξι λοιπόν Σάββατο πρωί με τον συνοδοιπόρο και βουρ για Γενεύη. Ξεκινήσαμε με συννεφιά, συνεχίσαμε με βροχή και καταλήξαμε με χιόνι!
  • Κάναμε τις βόλτες μας, ήπιαμε τους καφέδες μας, κάναμε τα updates μας (πώς δηλαδή βρέθηκε ο καθένας μας στην Ελβετία, πώς τακτοποιήθηκε, πώς κατάφερε να συνεννοηθεί, πώς βλέπει τη ζωή εδώ, τι σχεδιάζει κτλ) και καταλήξαμε στην Brasserie Lipp όπου φάγαμε εξαιρετικά, σε ένα πολύ ζωντανό και φωτεινό μέρος.
  • Άλλος κόσμος στη Γενεύη.
  • Κυριακή = εκδρομή. Ανεβήκαμε στα κοντινά μας βουνά όπου το χιόνι ακόμη καλά κρατεί, και περπατήσαμε στην ησυχία. Μακάρι να είχαμε και εμείς τον απαραίτητο εξοπλισμό για να κάνουμε την 1η μας πεζοπορία.
  • Φάγαμε πολύχρωμα: σαλάτες και ομελέτες.
  • Ρίξαμε έναν μεσημεριανό ύπνο θαύμα!
  • Τα αγόρια παρακολούθησαν τον αγώνα (την μητέρα των μαχών) online, μετ' εμποδίων.
  • Πω πω κρύο!! Δεν πρέπει να ανέβηκε πάνω από το 0 η θερμοκρασία τη Δευτέρα.
  • Ευελιξία - αλλαγή - προσαρμοστικότητα. Δε λειτουργεί το τελεφερίκ, κάνουν έργα στο δρόμο, άλλαξε το δρομολόγιο του λεωφορείου, βγάλε αλλιώς τα εισιτήρια, φέρε άλλα χαρτιά στην τράπεζα.
  • Βγήκα για chocolate hunt! Και όταν ο διάδρομος με τις σοκολάτες είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε! Δεν είναι και εύκολη υπόθεση.
  • Κομμένα τα ψωμιά. Πίσω στα γιαούρτια.
  • Αχ αυτός ο ήλιος... Γιατί δεν μένει λίγο παραπάνω;
  • Ήρθε ο πρώτος μήνας χωρίς.
  • Τις μέρες που είμαι σπίτι τις απολαμβάνω πολύ! Μήπως πρέπει να το κοιτάξω;
  • Μπορεί τηλεόραση να μην έχουμε, τα Oscars όμως τα είδαμε.
  • Έβαλα pepper δυνατά, έφτιαξα καφέ, άπλωσα τα ρούχα στο κρεβάτι και ετοίμασα την 1η μου ελληνική βαλίτσα. Πρωτόγνωρο συναίσθημα. Περίεργο.
  • Είδα μια αγγελία και σκίρτησε η καρδιά μου! Δεν μου συμβαίνει συχνά... 
  • Και χτύπησε το ξυπνητήρι, και έβαλα τα τελευταία στην βαλίτσα (standard οδοντόβουρτσα και φορτιστή δηλαδή), κατέβηκα στη στάση, πήρα το λεωφορείο, ανέβηκα την ανηφόρα (ουφ), έφτασα στον σταθμό, πήρα το τρένο, άλλαξα τρένο, έφτασα στο αεροδρόμιο, και πήρα την πτήση για Αθήνα. Εν ολίγοις, Ελβετία 6.00 - Ελλάδα 15.00. Με αρκετό χτυποκάρδι μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν θα καταλήξω στην Αυστρία.
  • Και με υποδέχτηκαν γιαγιά και εγγονή!
  • Και είχε ΤΟΣΗ ζέστη που στο αυτοκίνητο ανάψαμε κλιματισμό (απίστευτο και όμως αληθινό)!
  • Και μόλις άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μας, με πλημμύρισε μια αίσθηση ηρεμίας, γαλήνης, άπλας. Πόσο όμορφο το έχουμε φτιάξει.... και πόσο ταιριαστό.
  • Και μαζευτήκαμε το βράδυ να φάμε όλοι μαζί, με τις γνωστές ιστορίες, αψιμαχίες, σοκολάτες και εξιστορήσεις, και τη νέα είσοδο της χορεύτριας - πριγκίπισσας Άρτεμις.
  • Επανήλθε το μαλλί μου στα φυσιολογικά του.
  • Μα 3 φορές το χρόνο να πηγαίνω στο Hondos και να πετυχαίνω πάντα την λαϊκή;!
  • Άρχισα να συναντώ τους πιο κοντινούς και αγαπημένους και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.
  • Ξύπνησα με τον ήχο των πουλιών.
Καλό μας σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Βρες τις διαφορές #4

  • Όταν αγοράζεις αυγά στο σουπερ-μάρκετ, τις περισσότερες φορές είναι mix: λευκά και καφέ. Στα ξενοδοχεία από την άλλη, τα βραστά αυγά είναι χρωματιστά. Κόκκινα, κίτρινα, τυρκουάζ. Κάπως σαν τα δικά μας Πασχαλιάτικα.
  • Bonjour είναι 'καλημέρα' αλλά και 'γειά'. 
  • Το Gruyere είναι ο βασιλιάς των Ελβετικών τυριών (τουλάχιστον στα "δικά μας" μέρη) και το βασικό τυρί για fondue.
  • Οι Ελβετοί είναι αδύνατοι. Μα όλοι;! Πώς τα καταφέρνουν με όλα αυτά τα τυριά και αλλαντικά;
  • Στις υπηρεσίες (τράπεζες, ταχυδρομείο, ασφαλιστικές) κανείς δεν βιάζεται. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι διατεθειμένος να περιμένεις όσο χρόνο και αν χρειαστεί.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

How was your week?

  • Πω πω πω... τα νέα πέφτουν βροχή! Και από το πουθενά. Ας είναι ευχάριστα και ας είναι και αναπάντεχα.
  • Ξημέρωσε αυτό το Σάββατο που δεν έκρυβε κουβαλήματα - βιδώματα - μεταφορές - τράπεζες.
  • Κάναμε τους τουρίστες στο Neuchatel, περπατώντας στη λίμνη, πίνοντας καφέ στο L' Aubier, χαζεύοντας την 'λαϊκή αγορά'.
  • Ξεφορτωθήκαμε όλες (μα όλες) τις κούτες - απομεινάρια των επίπλων.
  • Αποκτήσαμε νέο συγκάτοικο: ένα Pachira Aquatica. Ή αλλιώς το φυτό πλεξούδα (γιατί κάπως έτσι έχουν δέσει τον κορμό του).
  • Κάναμε βόλτα στο Fister το οποίο κρύβει από έπιπλα και πίνακες, μέχρι σεντόνια και gadgets. Και θέλεις να τα αγοράσεις όλα... οκ, τα μισά.
  • Τελικά σε αυτές τις μικρές πολυτέλειες, δεν μπορώ να αντισταθώ. Τα αγόρασα τα 2 φλιτζάνια.
  • Περιμέναμε να βγει ο ήλιος την Κυριακή (και μάλλον δεν ήμασταν οι μόνοι) και ξεχυθήκαμε στους δρόμους. 
  • Περπατήσαμε ώωωρες και απολαύσαμε γωνιές της πόλης που δεν γνωρίζαμε.
  • Έχω κάνει πρόοδο στις καθημερινές ασυνεννοησίες και εκεί που άλλοτε θα εκνευριζόμουν, τώρα γελάω.
  • Γέλασα λοιπόν πολύ στην τράπεζα όταν ο υπάλληλος πανικοβλημένος από τα αγγλικά που θα έπρεπε να κατανοήσει, άφησε σύξυλους όσους περίμεναν και με πήγε δίπλα στο ταχυδρομείο να μου εξηγήσει ο συνάδελφός του τι θέλει να μου πει. Μετά βέβαια, ο συνάδελφος #2 με ξαναγύρισε στον πρώτο, για τον 2ο γύρο συζητήσεων - διαπραγματεύσεων. Κάπου εκεί μπήκε στο παιχνίδι και η κυρία που ήταν 1η στην ουρά της τράπεζας και η οποία ήξερε αγγλικά. Μεγαλεία!
  • Επικοινωνία άξια μαγνητοσκόπησης #5 (έχω χάσει το μέτρημα) με ηλεκτρολόγο για την σύνδεση της γραμμής internet.
  • Τι είχες να κάνεις καιρό και δεν σου έλειψε καθόλου; Σιδέρωμα. Και με τι σίδερο!
  • Παρακολουθήσαμε την 1η μας ταινία στο σινεμά (υπάρχουν ευτυχώς και μη-μεταγλωτισμένες): Imitation Game. Τι ταινία και τι ερμηνεία. Έφυγα με έναν κόμπο στο στομάχι.
  • Σπίτι είναι... εκεί που έρχεται το TIME.
  • Η κυρία στο coop (στο σούπερ-μάρκετ δηλαδή) με ρώτησε αν είμαι άνω των 18 επειδή είχα αγοράσει κρασί. Πω πω! Καιρό είχε να μου συμβεί! Χαμογέλασα και την ευχαρίστησα για το κομπλιμέντο. Σε λίγο θα τα διπλασιάσω τα 18. Απίστευτο και αυτό.
  • Ήπιαμε τις μπίρες μας και είπαμε τα διαφορά μας με τους φίλους - γιατρούς, στο Les Brasseurs.
  • Internet connection = done!
  • Ήλιο μας τάξανε, ήλιο είδαμε!
  • Κάναμε όνειρα για Σουηδίες, Ινδίες... 
  • Βραδιά τένις. 
  • Το editorial αυτής της εβδομάδας της εφημερίδας Vivre la ville (η επίσημη, δωρεάν εφημερίδα της πόλης) πανηγύριζε για την αύξηση του πληθυσμού της πόλης κατά 91 άτομα το 2014! "Αποτέλεσμα μιας ενεργούς Δημοτικής αρχής η οποία εργάζεται αδιάκοπα για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής" (σε ελεύθερη μετάφραση). Από τους 91 η συντριπτική πλειοψηφία είναι μη-Ελβετοί. 
  • Και ναι, όλα τα παραπάνω τα κατάλαβα μόνη μου!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

τι σου λείπει


Τι σου λείπει πιο πολύ; Δεν με ρωτάει κανείς, μόνη μου ρωτάω τον εαυτό μου τα μεσημέρια που κάθομαι και κοιτάω την λίμνη. Δεν είναι πολύς καιρός, 1 μήνας και κάτι όλος και όλος. Και είναι τέτοια η φόρα, οι εργασίες, η προσπάθεια που δεν έχω προλάβει να συνειδητοποιήσω. Μερικές φορές νιώθω ότι όλα γίνονται στον αυτόματο. Νοικιάσαμε σπίτι, αγοράσαμε έπιπλα, κάναμε σχέδια για το τι θα μπει πού, πόσοι χωράνε να κοιμηθούν, πώς θα τρώμε όταν θα είμαστε πολλοί. Και παρ' όλα αυτά, δεν έχω την αίσθηση της μονιμότητας. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Νιώθω σαν να έχω απλά 2 σπίτια. Το 1ο το βασικό και το 2ο το εξοχικό. Γνωρίζοντας ότι αυτό το σπίτι, το Ελβετικό, θα μας φιλοξενήσει για καιρό, έχω παράλληλα στο νου μου, ακόμα και στα πιο απλά, πώς θα ταίριαζαν στο άλλο μας το σπίτι, το ελληνικό. Και δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας. Ούτε τρόπος διαφυγής. Στηρίζω 100% την απόφασή μας και αν τον 1ο μήνα με όλα αυτά τα τρεχάματα και το άγχος καταφέραμε να περάσουμε όμορφα, είμαι σίγουρη ότι οι μήνες που θα ακολουθήσουν θα είναι ακόμα ομορφότεροι. Είναι απλά 2 παράλληλες πραγματικότητες. Με τα θετικά και τα αρνητικά της η κάθε μία. Και αν κατορθώσουμε να ξεχωρίσουμε την ουσία και να επωφεληθούμε από τα θετικά κάθε περίστασης, τότε θα είμαστε πολύ τυχεροί. Για αυτό και οι 2 αυτές ζωές δεν μπορεί να είναι πανομοιότυπες. Αν περιμένεις στην Ελβετία να βρεις τα αγαπημένα σου Ελληνικά προϊόντα - στέκια - ανθρώπους - συνήθειες, τότε το έχεις χάσει το παιχνίδι. Αν, από την άλλη, ανοιχτείς σε ότι έχει να σου προσφέρει αυτή η χώρα, διευρύνεις τους ορίζοντές σου, προσαρμόσεις τις συνήθειές σου και αποκτήσεις καινούργιες, τότε πραγματικά θα μπορέσεις να έχεις 2 παράλληλες, διαφορετικές αλλά και διαφορετικά όμορφες ζωές. Την ελληνική με τους φίλους, την οικογένεια, τον ήλιο, την οικειότητα, το σπίτι, τα φρούτα, τα μαγειρέματα και τη θάλασσα, και την ελβετική με τη φύση, την οργάνωση, την ησυχία, τα ταξίδια, τις λίμνες, τα κρασιά και την ομορφιά των πόλεων.

Τι μου λείπει πιο πολύ; Η αίσθηση του σπιτιού, που το έχεις φροντίσει σε κάθε του λεπτομέρεια και σε εκφράζει | σε παρηγορεί | σε ηρεμεί | σε γεμίζει, και οι άνθρωποι. Μιλάμε συνεχώς με όλα τα διαθέσιμα μέσα που -ευτυχώς- διαθέτει η εποχή μας. Αλλά να, όταν συμβαίνουν διάφορα θες απλά να πας από εκεί, να τους δεις κατάματα και να τους αγκαλιάσεις. That's all. Μέχρι να γίνει και αυτό -σύντομα- πίσω στα τηλέφωνα και τα skype.

ανδριάνα

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Μικρό αλλά θαυματουργό!



Small is the new big. Κάπως όπως λέμε less is the new more; Μικρότερα, λιγότερα αλλά ομορφότερα και ποιοτικότερα. Ε, αυτό το Παριζιάνικο διαμέρισμα είναι ακριβώς αυτό. Μικρό, πανέμορφο, με εξαιρετική αισθητική και χρήση των -περιορισμένων- χώρων. Είναι στο Marais και με το ζόρι αγγίζει τα 40 τετραγωνικά μέτρα. Ναι, καλά διαβάσατε. Σαράντα. Και ναι, ανήκει σε σχεδιαστή. Αλλιώς πώς θα μπορούσε ένας 'κοινός θνητός' να μεγαλουργήσει σε 40 τετραγωνικά; Θαυμάστε το!






Εννοείται από το Style Files.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Αλλαγή


Αλλάζω. Έχω αλλάξει και συνεχίζω να αλλάζω. Το παρατήρησα και τις προάλλες που ήμουν μόνη για 2-3 ημέρες (ο συνοδοιπόρος σε άλλη χώρα) και οι οποίες πέρασαν χωρίς να το καταλάβω. Δεν πιστεύω ότι ήμουν πάντα τόσο εξοικειωμένη με την μοναχικότητα. Το να περνάω δηλαδή δημιουργικά και όμορφα μόνη μου. Το να νιώθω πλήρης με τις δικές μου ασχολίες. Μέσα σε αυτές τις 3 ημέρες, εκτός από αγνώστους σε διάφορες υπηρεσίες, δεν συνάντησα κανέναν. Και οι ημέρες ήταν τόσο γεμάτες που την Τρίτη yoga κατάφερα να κάνω στις 9 το βράδυ. Τελειώνοντας αυτό το μάθημα yoga, συνέβη και αυτή η συνειδητοποίηση. Σίγουρα το συναίσθημα και η ηρεμία δεν θα ήταν ίδια αν αυτό συνέβαινε κατ' εξακολούθηση ή παρατεταμένα, ήταν όμως και αυτές οι ημέρες ένα τεστ.

Αλλάζω ηθελημένα αλλά και μη. Συνειδητά και μη. Βγήκαν πλέον άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου. Μη ηθελημένη αλλαγή όπως καταλαβαίνετε. Παχαίνω πιο εύκολα και σε πολύ διαφορετικά σημεία. Μη ηθελημένη x2. Αισθάνομαι καλύτερα με εμένα για αυτό περνάω περισσότερο χρόνο μόνη μου. Ηθελημένη αλλαγή. Θέλετε ο χρόνος; Μπορεί. Θέλετε οι εμπειρίες; Σίγουρα. Οι επιλογές; Μάλλον. Η ενδοσκόπηση; Ίσως. Κάπως αυτό το μείγμα που είναι ο εαυτός σμιλεύεται, λειαίνει τις γωνίες του, εναρμονίζεται και ησυχάζει. Σαν να μην έχει πια κάτι να αποδείξει. Σαν να μην χρειάζεται να δείξει στον έξω κόσμο πόσο cool | έξυπνος | όμορφος | trendy | μέσα στα πράγματα είναι. Ή τουλάχιστον, όχι στον βαθμό που χρειαζόταν. Προσφέροντάς του έτσι την ελευθερία να επιλέξει αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη, που τον γεμίζει, χωρίς πρέπει. Υπάρχει νομίζω και ένα γνωμικό που κάπως λέει ότι η μεγαλύτερη μοναξιά δεν είναι αυτή που ζεις μόνος σου αλλά αυτή υπό την παρουσία άλλων (ή μπορεί και να μην υπάρχει και να το έχω εγώ βγάλει εγώ). Λέτε αυτό να είναι η ωριμότητα; Δεν ξέρω. Πιστεύω όμως ότι στη δεκαετία των 30, που έχεις αφήσει πίσω σου τις εφηβικές ανασφάλειες, τις μάταιες προσπάθειες να ανήκεις κάπου, να σε αγαπήσουν - να σε αποδεχτούν - να ταιριάξεις, και Θεού θέλοντος έχεις κατασταλάξει κάπως στο ποιος θέλεις να είσαι, με ποιους και πώς, η ζωή είναι πολύ πιο γαλήνια. Αχ αυτή η εφηβεία. Πώς μας υποδέχεται και πώς μας παραδίδει. Πόσα σκαμπανεβάσματα, πόσες ανασφάλειες, πόσα ψέματα, πόσα δήθεν, πόση προσπάθεια για να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό. Η ψυχούλα μας το ξέρει από τι έχουμε περάσει για να φτάσουμε ως εδώ. Και η εφηβική αυτή ανασφάλεια και ανάγκη να ανήκεις, να είσαι αποδεκτός, κάπου εδώ τριγύρω καιροφυλακτεί οπότε να έχουμε το νου μας.

ανδριάνα

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

How was your week?

  • Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε (που λέει ο λόγος) και πήγαμε για το 1ο μας επίσημο fondue -La Taverne neuchâteloise.
  • Με το που άνοιγες την πόρτα, σε έπιανε από τα μούτρα η μυρωδιά των τυριών!
  • Fondue x 3, κρασιά x 2, πατάτες, αλλαντικά, σαλάτα και ΠΟΛΥ ψωμί! Είναι πολύ ωραίο το άτιμο αλλά βαρύ! 
  • Έφτασε το βράδυ Παρασκευής και μας βρήκε στο δικό μας κρεβάτι. Παγκόσμια πρώτη.
  • Κάναμε το 1ο μας Γαλλικό shopping όπως κάθε ξένος που ζει στην Ελβετία και σέβεται τον εαυτό του.
  • Πήραμε δηλαδή το αυτοκίνητό μας, οδηγήσαμε στην πιο κοντινή Γαλλική πόλη (40 λεπτά), βρήκαμε το carrefour και κάναμε τα ψώνια του μήνα.
  • Ήρθαν οι φίλοι γιατροί με τις προμήθειές τους, τα τυριά τους, τα αλλαντικά τους, τις σοκολάτες τους, τις μπανάνες τους και -το σημαντικότερο- την κρεπιέρα τους, και μας έφτιαξαν θεσπέσιες κρέπες.
  • Με τούτα και με κείνα, πήγε 1.00.
  • Ανέβηκε πάνω από το 0 η θερμοκρασία, βγήκε και λίγος ήλιος και νιώσαμε σαν να ήρθε η άνοιξη.
  • Αγχώθηκα με όλους τους κανονισμούς περί ανακύκλωσης και σκουπιδιών. Από πού να ξεκινήσεις και πώς να ενημερωθείς. Ουφ.
  • Τελευταίος -μέχρι νεωτέρας- γύρος βιδώματος: ντουλάπα! Ήρθε και ο βοηθός - Βασίλης και τα φέραμε εις πέρας!
  • Το γιορτάσαμε με ρύζι και γαρίδες κοκκινιστές. Μιαμ μιαμ.
  • Οι κούτες αν τις ξεδιπλώσεις πιάνουν ένα δωμάτιο.
  • Δουλειές από εδώ, δουλειές από εκεί, τρέχα εδώ, τρέχα εκεί.
  • Ήθελα να κάνω έκπληξη στον συνοδοιπόρο με τα μικρά τραπεζάκια που αγόρασα και αποφάσισα να τα συναρμολογήσω μόνη μου.
  • Ε, κάποιες βίδες παραλίγο να διαπεράσουν το έπιπλο αλλά έχω την υποψία ότι δεν ήταν δικό μου λάθος 100%. Αλήθεια σας λέω. Όπως και να 'χει, έχουμε τα καρούμπαλα να το θυμόμαστε.
  • Ξεκίνησα αποφασισμένη να απολαύσω τον ήλιο παρέα με τον MACη και έναν καφέ, με μία μόνο στάση στο ταχυδρομείο για να παραλάβω ένα γράμμα. Το γράμμα εξελίχθηκε σε κούτα και έτσι ο MACης και εγώ επιστρέψαμε σπίτι. Better luck next time.
  • Πήρα την πολυθρονίτσα μου, την τοποθέτησα δίπλα στην μπαλκονόπορτα έτσι ώστε να με χτυπά διακριτικά ο ήλιος και περάσανε 2 ώρες με τις online δουλειές χωρίς να το καταλάβω.
  • Κάποιες φορές η λίμνη είναι τόσο μπλε που φαίνεται ψεύτικη.
  • Ιδρώνω - ξε-ιδρώνω... πού θα πάει αυτό άραγε;
  • Οι συνεννοήσεις μου στα γαλλικά κανονικά πρέπει να μαγνητοσκοπούνται! Μα βρίσκω και εγώ κάτι θέματα! Από το καθαριστήριο στον κλειδαρά και μετά στην τυπογράφο.
  • Παρήγγειλα για μεσημεριανό ένα καφέ και ένα millefeuille! 
  • Δεν αρκεί πάντα η αγάπη;
  • Ένιωσα πώς είναι να βρίσκεσαι μακριά από τις εξελίξεις των αγαπημένων σου.
  • Έπαιξα τένις με το αριστερό χέρι! Και πρέπει να ομολογήσω ότι το κόλπο έπιασε.
  • Μία ομίχλη σκέπασε τα πάντα!
  • Χαμογέλασα με την ιντερνετική μανία των Αθηναίων να φωτογραφίσουν και να δημοσιεύσουν κάθε νιφάδα χιονιού.
  • Αυτοδημιούργησα για να ξε-ασπρίσουν λιγάκι οι τοίχοι μας. Comme ci comme ca το αποτέλεσμα.
  • Γύρισε Πέμπτη βράδυ και είχα τόσα να του πω και να του δείξω.
  • Γέλασα τόσο με μια φωτογραφία που ακόμη και μετά από ώρα την έφερνα στο μυαλό μου και γέλαγα. Πολύ το χρειαζόμουν αυτό το λυτρωτικό γέλιο.
Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε!
ανδριάνα

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Cupcake love! #11 Banana


Θυμάστε που σας έγραφα ότι έφτιαξα carrot cupcakes για τα γενέθλια του συνοδοιπόρου; Κλασικά, το frosting ήταν πολύ (μάλλον γιατί εγώ δεν βάζω ένα πυργάκι από πάνω όπως συνηθίζεται) και πολύ γευστικό οπότε κάτι έπρεπε να το κάνω και γρήγορα. Μετά από μερικές ημέρες που ξεκουραζόταν στο ψυγείο, εμφανίστηκε λοιπόν και μία μπανάνα η οποία δεν ζούσε και τις καλύτερές της ημέρες. Να 'σου λοιπόν ο συνδυασμός! Κέικ μπανάνας με cream cheese frosting! Έψαξα στο διαδίκτυο και η συνταγή που με κέρδισε είναι αυτή της Erren's με μόνη διαφορά το frosting καθώς εγώ χρησιμοποίησα αυτό που είχα ήδη φτιάξει. Θα σας τα εξηγήσω όμως όλα βήμα- βήμα. Πάμε.


Υλικά για κέικ μπανάνας:
  • Δύο ώριμες μπανάνες λιωμένες με το πιρούνι. Όσο πιο ώριμες, τόσο πιο γλυκές.
  • 1 φλιτζάνι -225γρ ζάχαρη
  • 1 φλιτζάνι -225γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
  • 4 αυγά
  • 1 φλιτζάνι -200γρ αλεύρι
  • 2 κουταλάκια baking powder
  • 1 στικ βανίλιας ή 1,5 κουταλάκια σκόνη
  • 4 κουταλιές γάλα
Υλικά για το frosting:
  • 113γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
  • 227γρ cream cheese
  • 300gr ζάχαρη άχνη
  • 1 στικ βανίλιας

Πώς ξεκινάμε πάντα; Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 C.
Βάζουμε σε μεγάλο μπολ όλα τα υλικά του κέικ και τα χτυπάμε στο μίξερ μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μείγμα (μην το παρακάνετε!).
Βάζουμε το μείγμα στη θήκη μας και ψήνουμε για 30-35 λεπτά ελέγχοντας με μία οδοντογλυφίδα ή ένα μαχαίρι (κάθε φούρνος είναι διαφορετικός).
Αφήνουμε το κέικ να κρυώσει πριν το ξε-φορμάρουμε.
Αν θέλουμε, μένουμε σε αυτό το στάδιο και έχουμε ένα πολύ αρωματικό και αφράτο κέικ. Αν όμως θέλουμε να το κάνουμε πιο 'αμαρτωλό' τότε προχωράμε και με την επικάλυψη.
Χτυπάμε το βούτυρο με το cream cheese, προσθέτουμε σταδιακά την άχνη ζάχαρη και στο τέλος την βανίλια. Αφού έχει κρυώσει το κέικ, το καλύπτουμε με το frosting.
Έτοιμο!

Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι ακόμη και 1 εβδομάδα μετά, τα λίγα κομμάτια που φυλάχτηκαν σε ένα ταπεράκι, παρέμειναν εξαιρετικά φρέσκα και αρωματικά!

Καλή επιτυχία!
ανδριάνα

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Βρες τις διαφορές #3

  • Τα παιδάκια εδώ γυρνάνε από το σχολείο - το μάθημα κιθάρας - την γυμναστική με το λεωφορείο ή με τα πόδια. Μόνα τους. Και όταν λέω παιδάκια δεν εννοώ τους 16άρηδες αλλά και τους 8άρηδες.
  • Τι και αν έξω έχει -2. Μέσα έχει 22! Θυμηθήκαμε πώς είναι να έχεις πραγματικά ζεστό σπίτι όλη μέρα.
  • Τα γραμματοκιβώτια βρίσκονται εντός της πολυκατοικίας και απλά ο ταχυδρόμος έχει τους κωδικούς εισόδου για όλα τα κτίρια.
  • Μπαίνοντας στα περισσότερα bar ή cafe βλέπεις τραπέζια με 'παρατημένα' μπουφάν, τσάντες, laptop, ποτά. Οι ιδιοκτήτες τους πετάχτηκαν απλώς έξω για τσιγάρο και θα επιστρέψουν. Όχι, δεν θα τους τα πειράξει κανείς!
  • Πάνω στις εξωτερικές καρέκλες των μαγαζιών πολύ συχνά βρίσκεις και κουβερτούλες. Κάθεσαι, σκεπάζεσαι και απολαμβάνεις το καφέ και το κρασί σου.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

How was your week?

  • IKEA γύρος #2. Πιο χαλαρός αυτή τη φορά, με πολλά ψιλολόγια και κουβάλημα όμως.
  • Φύγαμε με ήλιο, γυρίσαμε με χιόνι. Κλασική αξία πλέον.
  • Οδηγούσαμε και ανάμεσά μας είχαμε ένα χαλί και έναν καθρέφτη. Πολύ πλάκα. Ένα - δύο, ένα - δύο, λαμβάνεις;
  • Ούτε τα παπούτσια μας δεν βγάλαμε... Με το που φτάσαμε αρχίσαμε τα βιδώματα και τα πλυσίματα.
  • Κατέφτασαν τα βιντεάκια της Σπανιόλας Άρτεμις και δεν την χορταίναμε! Μα τι μπρίο!
  • Ήταν κάπως σαν να έβλεπα τον εαυτό μου εκεί γύρω στα 5; Στα 6; Και εγώ Σπανιόλα είχα ντυθεί! Και ο Γιώργος Zoro! Τι εποχές;! 
  • Μπορεί fondue να μην φάγαμε στο βουνό -όπως είχαμε κανονίσει- αλλά απολαύσαμε μία ήσυχη Κυριακή με δουλειές στο νέο σπίτι, μαγειρέματα, καθαρίσματα, ξεκούραση και βεβαίως χιόνι.
  • Παρακολουθήσαμε την 1η μας ταινία από το μαγικό κουτί -The Ides of March. Εξαιρετικά!
  • Βγήκα Δευτέρα πρωί από το σπίτι αποφασισμένη να βάλω μερικά 'τικ' στη λίστα. Και τα έβαλα! Χωρίς φόβο και πάθος.
  • Πήραμε μαζί το πρωινό λεωφορείο. Επί δύο. Την μία βγάλαμε άκρη, την άλλη νομίζαμε ότι βγάλαμε αλλά τίποτα.
  • Πλέον η μέγιστη θερμοκρασία έπεσε κάτω από το 0. Μη σας πω και κάτω από -2.
  • Πήρα τον MACη και τις σημειώσεις μου, έφτασα στο όμορφο καφέ που έβλεπα εβδομάδες αλλά πάντα πετύχαινα κλειστό (λειτουργεί μέχρι νωρίς το απόγευμα), παρήγγειλα τον καφέ μου και κάθισα να δουλέψω. Και δεν ήμουν η μόνη.
  • Ήρθαν τα έπιπλα! Ή πιο σωστά, οι κούτες που κάποια στιγμή θα μεταμορφωθούν σε έπιπλα.
  • Και ξεκίνησε επίσημα το βίδωμα.
  • Πρέπει να έχω ξεκολλήσει τουλάχιστον 100 χαρτάκια "ΙΚΕΑ". Mercy.
  • Μάθημα τένις #2 με volley. Ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει.
  • Τα πήγαμε από εδώ, τα φέραμε από εκεί, τα απλώσαμε, τα στριμώξαμε για να βρούμε την καλύτερη δυνατή διάταξη του σαλονιού. Την βρήκαμε άραγε;
  • Τόσοι άσπροι τοίχοι πώς θα γεμίσουν; Και χωρίς να μπορείς να πολύ-κρεμάσεις....
  • Όσο χιόνι είδα να πέφτει μέσα σε 2 εβδομάδες, μάλλον δεν έχω δει σε όλη την ζωή μου.
  • Ένιωσα σαν πολίτης Β κατηγορίας. Και ντράπηκα. Γιατί αν αισθάνεσαι έτσι στην Ελβετία, φαντάσου τι γίνεται στην Ελλάδα.
  • Έβγαλα το άχτι μου και αγόρασα τους 2 φανταστικούς, ξύλινους μύλους που είχα δει μέρες τώρα.
  • Τα πρώτα φαγώσιμα ψώνια του καινούργιου μας σπιτιού ήταν μπίρες και λουκάνικα για hot-dog. Το πιστεύετε; 
  • Ήρθαν οι λοιποί Έλληνες για να δώσουν ένα χεράκι βοηθείας (για αυτό οι μπίρες και τα hot-dogs). Και πράγματι το έδωσαν.
  • Τουλάχιστον κατάφερα να βάλω πλυντήριο.
Καλό σαββατοκύριακο.
ανδριάνα

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Μήνας #1


Σήμερα κλείνουμε έναν μήνα στην Ελβετία. Ένα μήνα ΜΟΝΟ. Τριάντα μία ημέρες. Είναι τόσο υποκειμενική η έγνοια του χρόνου, δε συμφωνείτε; Μπορεί μήνες ολόκληροι να περνάνε σαν νεράκι, χωρίς κάτι αξιοσημείωτο, και μπορεί 1 μόνο ημέρα να εμπερικλείει εξελίξεις ετών. Να σε σημαδεύει ανεπιστρεπτί. Ο συγκεκριμένος μήνας λοιπόν ήταν για εμένα ένας από αυτούς που σίγουρα θα θυμάμαι. Ένας μήνας γεμάτος. Γεμάτος περιπέτειες, νέα ερεθίσματα, δυσκολίες, αναπάντεχες ευκολίες, ξεκουβαλήματα, αλλαγές, προσαρμογές, απορίες, εικόνες. 

Και θέλω πολύ να τον θυμάμαι αυτό τον μήνα.... Είναι πολύ εύκολο καθώς περνάει ο καιρός και μπαίνουν τα πράγματα σιγά-σιγά στη θέση τους, και δημιουργείται ξανά μια αίσθηση καθημερινότητας, να ξεχάσεις. Να ξεχάσεις πώς αισθάνθηκες την 1η φορά που έπρεπε να απευθυνθείς σε μία γλώσσα που δεν είχες μιλήσει για μια δεκαετία. Και πόσο γρήγορα χτυπούσε η καρδιά σου. Να ξεχάσεις την 1η φορά που πήγες στο σούπερ-μάρκετ χωρίς την απαραίτητη τσάντα και αναγκάστηκες να μεταφέρεις αγκαλιά όλα τα ψώνια μέχρι το σπίτι. Και πόσο αμήχανα αισθάνθηκες. Να ξεχάσεις όταν προσπαθούσες μάταια να συνεννοηθείς και αναγκαζόσουν να φύγεις με άδεια χέρια -και πόσο συχνά συμβαίνει ακόμα. Και πόσο τσαντιζόσουν που δεν είχες κανέναν να σε βοηθήσει. Να ξεχάσεις την 1η φορά που χιόνισε ΤΟΣΟ που ησύχασε ολόκληρη η πόλη. Και πόσο πρωτόγνωρο ήταν το θέαμα που έβλεπες. Να ξεχάσεις τις ατελείωτες ώρες που έψαξες στο διαδίκτυο για να βρεις απαντήσεις σε όλες τις γραφειοκρατικές σου εκκρεμότητες. Και πόσο υπερήφανη αισθανόσουν μετά. Να ξεχάσεις τα πρώτα skype τηλεφωνήματα. Και πόσο χαμογελούσε όλο σου το σώμα. Να ξεχάσεις τις έγνοιες για τον συνοδοιπόρο και πώς θα κυλούσαν οι εργασιακές του ώρες. Και πόση αγωνία είχες να γυρίσει. Να ξεχάσεις τις ώρες μοναξιάς και πόσο προσπαθούσες συνειδητά να τις γεμίσεις δημιουργικά. Και πόσο πιο ήρεμη αισθανόσουν μετά.

Θέλω να τα θυμάμαι όλα. Για να μπορώ να επιστρέφω κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά σε ακόμη μία αλλαγή, σε ακόμη ένα ξεκουβάλημα, σε ακόμη μία περιπέτεια, σε ακόμη ένα κόμπιασμα. Για να μπορώ να θυμίζω στον εαυτό μου όλες τις δυσκολίες που έχει κάθε νέα αρχή τις οποίες όμως κατορθώνει και ξεπερνά, σιγά αλλά αποφασιστικά. Ξεπερνά σε τέτοιο βαθμό που κινδυνεύει σε λίγους μήνες να ξεχάσει. Σαν να μην τα έζησε όλα αυτά. Θέλω να τα θυμάμαι για να μπορώ να είμαι τρυφερή με εμένα, σημειώνοντας και τις μικρές νίκες δίπλα στις μικρές ήττες. Θέλω να τα θυμάμαι για να τολμώ τις νέες αρχές. Προς το παρόν, έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο αλλά πορευόμαστε νομίζω προς τη σωστή κατεύθυνση.

ανδριάνα

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Bend it!


Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δυο φορές. Είναι μια φράση του Ηράκλειτου που φέρνω πολύ συχνά στο μυαλό μου. Καμία εμπειρία δεν μπορεί να επαναληφθεί. Γιατί όπως το ποτάμι, έτσι και ο εαυτός, δεν είναι ποτέ ο ίδιος. Την 2η φορά που θα επιχειρήσουμε να μπούμε στο ποτάμι, τα νερά του, η ουσία του θα είναι πολύ διαφορετική και ας μην το αντιλαμβανόμαστε. Κάπως έτσι γίνεται και με τον εαυτό. Όσο σημαντική ή ασήμαντη και να είναι μία εμπειρία, αλλάζει συνεχώς το ποιοι είμαστε, πώς βλέπουμε τον κόσμο, ποιες είναι οι πεποιθήσεις και οι ανάγκες μας.

Πολύ φιλοσοφία ε; Όλα αυτά τα σκεφτόμουν μετά από ένα 'σπιτικό' μάθημα yoga. Τα τελευταία χρόνια, ανεξαρτήτως αν παρακολουθώ και μαθήματα με τις αγαπημένες μου δασκάλες, πάντα προσπαθώ να κάνω yoga και μόνη μου σπίτι. Χωρίς προκαθορισμένο πρόγραμμα και στόχους. Με αυτό τον τρόπο αφήνω το περιθώριο στον εαυτό μου να επιλέξει -συνειδητά ή μη- τις ασκήσεις που νιώθει ότι του χρειάζονται. Έτσι, κάθε μάθημα έχει άλλα συστατικά. Είναι μοναδικό. Γιατί εγώ βρίσκομαι σε αυτή τη μοναδική χρονική στιγμή που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Αρκετές φορές όμως υπάρχουν περίοδοι που τις μονοπωλούν κάποιες ασκήσεις. Μία τέτοια περίοδος είναι και αυτή. 

Μετά από 1,5 - 2 μήνες αποχής, ξεκίνησα αυτή τη μοναχική πρακτική στο σπίτι. Κάθε μέρα. Χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, χωρίς πίεση και χωρίς πρέπει (σημαντικό αυτό για έναν Παρθένο!). Και παρατήρησα ότι υπάρχει 1 άσκηση που κάνω πάντα. Ακόμα και αν έχει έρθει το τέλος του μαθήματος στο μυαλό μου, θα σκεφτώ 'ας κάνουμε και αυτή και μετά ολοκληρώνουμε το μάθημα'. Αυτή η asana λέγεται Paschimottanasa ή αλλιώς καθιστή πρόσθια δίπλωση. Αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία. Μία άσκηση καθόλου εντυπωσιακή στο μάτι για αυτό και πιθανώς να μην την έχετε πετύχει κάπου. Δεν στέκεσαι στο κεφάλι σου, δεν δένεσαι κόμπος, δεν πετάς. Είναι όμως μία από τις 12 βασιλικές θέσεις της yoga. Μία άσκηση που αν με ρωτάγατε γενικά και αόριστα, θα σας έλεγα ότι είναι μία ανακουφιστική θέση την οποία όμως ποτέ δεν είχα ψάξει. Αφού όμως είδα την ιστορία να επαναλαμβάνεται για αρκετές ημέρες, σκέφτηκα ότι αξίζει να βρω τι κρύβεται από πίσω. Δεν γίνεται. Κάποιος λόγος θα υπάρχει που το σώμα μου -και η ψυχή μου- αναζητούν αυτή τη θέση. Με μία γρήγορη έρευνα εντόπισα τα βασικά οφέλη της που περιστρέφονται γύρω από τα εξής 2: άδειασμα του νου και ενεργοποίηση των εσωτερικών οργάνων, ειδικά των πεπτικών και γεννητικών. Voila! Πόσο πιο σοφός μπορεί να είναι ο εαυτός; Σε μία περίοδο αλλαγών, ανησυχιών και 'μοναξιάς' αναζητά την ηρεμία του νου, τη συγκέντρωση. Και παράλληλα, στην ίδια περίοδο που έχουν ανακύψει συγκεκριμένα προβλήματα υγείας, αναζητά την επούλωση και την ενεργοποίηση. Απόλυτα στοχευμένα.

Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. Την ουσία σας. Όχι τις πεποιθήσεις - τα στερεότυπα - τα πρέπει - τα μη, αλλά αυτό που σας λέει με αυτή τη σιγανή φωνή. Αρκεί να τον παρατηρήσετε και θα τον μάθετε σιγά-σιγά. Θα ήθελα και εγώ να τον ακούω πιο συχνά.

ανδριάνα

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

How was your week?

  • Κάναμε την 1η μας Ελβετική εκδρομή στη Βέρνη. Είναι αρκετά κοντά για μονοήμερη αλλά εμείς είπαμε να διανυκτερεύσουμε.
  • Περπατήσαμε ώρες πολλές στο ιστορικό κέντρο της πόλης, με κρύο και σιγά-σιγά και με χιόνι.
  • Μέσα σε μισή ώρα το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα! 
  • Ήπιαμε καφέ σε ένα εξαιρετικό μέρος, με εξαιρετικό φωτισμό και τζάκι (Einstein Kaffe). Οι διπλανές μας κυρίες έτρωγαν και εξαιρετικές ποικιλίες τυριών και αλλαντικών. Αυτό μάλλον ήταν το μεσημεριανό τους.
  • Ναι, όλοι μιλάγανε Αγγλικά αλλά να σας πω κάτι -μεταξύ μας- μου έλειψαν τα Γαλλικά.
  • Άλλοι χάνονται στους διαδρόμους με τα πουκάμισα και τις τσάντες, εμείς σε αυτούς με τα μπαχαρικά, τα χειροποίητα μπισκότα και τα τσάγια. Στο Globus.
  • Αγοράσαμε -πάνω στην ώρα- δερμάτινα μποτάκια σε τιμή ευκαιρίας (γκρι και καφέ).
  • Από το παράθυρο του δωματίου μας παρακολουθούσαμε την επέλαση του χιονιά (έτσι δεν θα έλεγαν στις ειδήσεις) step-by-step (δείτε πιο πάνω φωτογραφία)!
  • Μπρρρ... έχει κρύο! Χωρίς ισοθερμικά - γάντια - κασκόλ δεν πας πουθενά.
  • Πω πω .... τόσο πολύ σε πρωινό είχα να φάω από την Αμερική μάλλον! Τι με έπιασε; Είπα όμως να αφεθώ.
  • Συνεννοήσεις, τηλέφωνα, χαμένα γράμματα, Ελλάδα - Ελβετία, αλλά στο τέλος τη βρήκαμε τη λύση με την τράπεζα.
  • Χιόνισε και στο όμορφο Neuchatel! Και το έστρωσε!
  • Μαγείρεψα ένα αποτυχημένο κους-κους και έναν πετυχημένο σολομό.
  • Πέρασα άλλη μία πίστα. Αυτή της γαλλικής-συνεννόησης-με-το-καθαριστήριο.
  • Ήπιαμε κρασί μετά τη δουλειά στο στέκι μας (L' Armourin) και η Έλενα μας έδειξε νέα κατατόπια στην περιοχή. 
  • Έστειλα τα emails μου και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω το yoga tour.
  • Πήγα στο Γραφείο Τουρισμού και γέμισα μία τσάντα με φυλλάδια. Μία τόσο μικρή πόλη και είναι τόσο οργανωμένη για τον τουρισμό! Από διαδρομές πεζοπορίας στο βουνό, μέχρι ποδηλατάδες και εξορμήσεις για fondue.
  • "Δεν ξέρεις τένις; Θα σου πω εγώ. Κρατάς ένα μπαστούνι που στο τέλος έχει ένα καλάθι. Σου ρίχνουν ένα μπαλάκι πράσινο με άσπρο και αν εσύ το πετύχεις και το πιάσει ο απέναντι μαθητής κερδίζεις. Να τα πεις και στον άντρα σου να τα ξέρει πριν το μάθημα". Ποια άλλη; Η μοναδική Άρτεμις.
  • Και το κάναμε το 1ο μας μάθημα τένις! Τι να σας λέω... Χαραμιζόμαστε! Σε κλειστό παρακαλώ πολύ γήπεδο, με χώμα, και δάσκαλο τον Olivier. Ενθουσιάστηκα τόσο που θέλω να κάνω κάθε μέρα. Θα συμβιβαστώ όμως με 1 φορά την εβδομάδα.
  • Είμαι ο κλειδοκράτωρ! Κατέφτασε ο ιδιοκτήτης, ο μεσίτης, οι εργάτες... και έγινε η τελετή παραλαβής - παράδοσης του νέου μας σπιτιού. Λίγες ημέρες απέμειναν.
  • Το τι υπέγραψα ένας Θεός το ξέρει.
  • Το τι θα υπογράψουμε για όλες τις ασφάλειες που χρειάζονται, επίσης.
  • Ήρθε πρωινό (μάλλον βραδινό αλλά εγώ το διάβασα μονορούφι πρωί - πρωί) email από τα βόρεια της Αθήνας και με έπιασε και εμένα μια γλυκιά αγωνία. Αυτή που σε γεμίζει προσμονή μετά από σημαντικές αλλαγές. Να πάνε όλα όπως τα ονειρεύεσαι Κατερίνα μου. Ένας καλύτερος κόσμος είναι εκεί έξω :) Είμαι σίγουρη.
  • Ça marche σημαίνει οκ, σύμφωνοι. Ευχαριστώ Φαίη!
  • Νέες λίστες για τα ψιλολόγια του σπιτιού για την νέα Σαββατιάτικη εξόρμηση.
Καλό σαββατοκύριακο.
Έρχεται ο Φεβρουάριος άρα η Άνοιξη είναι πιο κοντά. Μέχρι τότε, ντυθείτε ζεστά.

ανδριάνα